Sensei

Kris Damen, 3de dan ju-jitsu

Kris is geboren te Turnhout op 18 september 1978.

Op 6-jarige leeftijd begon hij met volleybal en ontdekte later zijn talent in het basketbal. Toch groeide de interesse naar vechtsport meer en meer. Als tiener was hij vaak getuige van kinderen die gepest werden. Kris had een sterke wil om steeds op te komen voor de anderen. Maar hij begreep dat hiervoor soms meer nodig was dan moed alleen. In het uitgaansleven kwam hij nog meer tot het besef van de noodzaak om zich te wapenen. Daarom besliste hij op 17-jarige leeftijd om ju-jitsu te leren.

Kris startte met ju-jitsu in 1996 bij wijlen Frans Maes te Turnhout. Hij was onmiddellijk geïnteresseerd in de veelzijdigheid en praktische benadering van deze vechtsport. Er werd ook veel aan sparring of randori gedaan, zowel staand als op de grond. De kunde en gedrevenheid van enkele bruine en zwarte banden werkte aanstekelijk. Kris was niet meer van de mat weg te denken en miste bijna geen enkele training. In 2002 behaalde Kris zijn zwarte gordel ju-jitsu. Twee jaar later behaalde hij zijn 2de dangraad.

Kris wist dat die zwarte gordel slechts een nieuw begin was en geen eindpunt. Er viel immers nog zoveel te leren. Hij wilde zich verder verdiepen in bepaalde aspecten van het ju-jitsu om beter te worden. Hij begon dan ook met het kyokushin karate om zich te specialiseren in stoten en trappen en te leren omgaan met harder fysiek contact. Naast het ju-jitsu en fullcontact karate, deed Kris in al die jaren ook wat ervaring op in andere vechtsporten zoals o.a. judo, aikido, escrima, wushu, …. Zo kwam hij in contact met veel verschillende visies. Elke vechtsport had wel iets te bieden, de ene meer dan de andere. Kris ontwikkelde meer en meer zijn eigen visie. Hij wist dat lesgeven de volgende stap was. Hij wist dat, om een goede leraar in het ju-jitsu te worden, ervaring in andere vechtstijlen een meerwaarde kon betekenen.

In 2005 startte Kris onder het goedkeurend oog van de VJJF zijn eigen club te Oud-Turnhout. Iets later, in 2007, behaalde hij zijn 3de dangraad in het ju-jitsu. Niet veel later behaalde hij ook de bruine gordel in het kyokushin karate. Maar door andere prioriteiten moest hij zijn karate-avontuur stopzetten en besloot hij zich uitsluitend toe te leggen op het ju-jitsu. Niet alleen op technisch gebied, maar ook als lesgever bekwaamde hij zich steeds verder. Zo behaalde hij het Bloso-diploma van Initiator, Instructeur B en later ook Trainer B.

Kris ziet het ju-jitsu in de eerste plaats als een methode om jezelf en je naasten te beschermen in een fysieke confrontatie. Je kan een heleboel andere redenen verzinnen waarom iemand ju-jitsu zou willen beoefenen. Maar dit is de voornaamste reden waarom mensen naar de dojo komen. Daarom vind Kris het zeer belangrijk dat de juiste technieken worden aangeleerd voor de juiste situaties. Maar het zijn niet alleen de aangeleerde technieken die bepalen hoe effectief je beoefende vechtsport is. De effectiviteit van je stijl is sterk afhankelijk van de manier waarop de technieken worden ingetraind. Het moderne ju-jitsu is een uiterst praktijkgerichte stijl, aangepast aan de noden van de huidige maatschappij. Als modern ju-jitsubeoefenaar ziet Kris het belang in van het indrillen van technieken en het uittesten door middel van sparring op een veilige manier. Ju-jitsu zonder sparring is slechts een verzameling van techniekjes waarvan je niet weet of ze effectief zullen zijn in een echte fysieke confrontatie.

Door enkele persoonlijke ervaringen met fysiek geweld, kwam Kris tot het besef dat naar iemand slaan of trappen vaak niet de juiste keuze is en meestal zorgt voor een escalerend effect met alle gevolgen vandien. Alternatieve technieken zijn over het algemeen veel nuttiger maar vragen wel de nodige training. De kunde om jezelf te beschermen zonder toebrenging van onnodig letsel en jezelf weten te verdedigen in verhouding tot de ernst van de aanval, zijn zeer belangrijke aspecten voor Kris. Het kunnen overmeesteren van je tegenstander zonder hem te willen verwonden, is volgens hem de ware kracht van een goede ju-jitsuka. In de wetenschap dat echte gevechten vaak uitmonden in een clinchsituatie waarbij beide partijen elkaar vastgrijpen EN in de wetenschap dat de kans bijzonder groot is dat je op de grond terecht komt, ging Kris zijn ju-jitsustijl nog meer aanpassen en moderniseren.


In deze zoektocht naar nieuwe uitdagingen geraakte Kris in de ban van het Braziliaans jiu-jitsu (BJJ) en het moderne mixed martial arts (mma) en hun trainingsmethodiek. Sindsdien is “grappling” een groot onderdeel van onze trainingen geworden. Wel blijft Kris het “self-defense” beschouwen als de essentie van het ju-jitsu. Daarom blijven we in onze club ook aandacht besteden aan slag- en traptechnieken, verdediging tegen wapens, “verbaal ju-jitsu”, het bewustzijn van je omgeving, enzovoorts. Kortom, alles wat met self-defense te maken heeft.

Dankzij zijn ervaringen met het BJJ en het mma kreeg Kris nog meer dan ooit tevoren de wil om bij te leren. Hoe meer je leert, hoe meer je tot het besef komt hoeveel er nog te leren valt. Kris beschouwt zich dan ook als een eeuwige leerling van de vechtkunst. Een zwarte gordel is niet meer dan een witte gordel die nooit is gestopt met trainen. Iedereen die Kris kent, weet dat hij liever niet met “sensei” wordt aangesproken. “Dat is voor oudere wijze mannen met veel meer ervaring dan ik”, is zijn antwoord dan.

De beoefende ju-jitsustijl in onze club in Oud-Turnhout is dankzij het harde werk van Kris en zijn assistent-lesgevers in de laatste jaren sterk geëvolueerd. Getuige hiervan zijn de maandelijkse no gi trainingen en de verscheidene vormen van sparring (die we vroeger niet hadden). Maar ook bij de manier van lesgeven van Kris voel je het realiteitsbesef in zijn technieken en ervaar je zijn gedrevenheid om zijn leerlingen steeds iets nieuws bij te leren.

Kris heeft de sterke overtuiging dat iedereen baat kan hebben bij de beoefening van het ju-jitsu. Veel mensen zouden het wel willen kunnen, maar slechts weinigen overwinnen de drempelvrees om naar de eerste les te komen.

Nochtans zegt iedereen die start met ju-jitsu hetzelfde: “was ik maar eerder begonnen!”.